„Toimniża
Koń zatrzymał się raptownie. Klepanie po szyi i uderzanie piętami po bokach nie dało żadnego wyniku. Karol miał wrażenie, że słyszy chrapliwy oddech zwierzęcia. Już od godziny wlekli się tylko truchtem, wreszcie siły wierzchowca wyczerpały się. Z jeźdźcem nie działo się lepiej. W głowie mu szumiało jak w ulu, w skroniach czuł łomot, oddychał z trudem. Aby ulżyć zwierzęciu, zgramolił się z siodła i poszedł na uginających się nogach. Koń ruszył w ślad za swym panem.
Jak długo to trwało Godzinę, dwie, trzy Karol nigdy później nie potrafił tego obliczyć. Zataczał się idąc i prawie oślepł. Co pewien czas doznawał wzrokowych halucynacji. Widział lśniące strumienie, połyskujące rzeki, wodospady skąpane w chmurze białych pian. Przecierał powieki i widzenie nikło ustępując miejsca czarnym skałom i ciemnej ziemi. A nad tym — cisza i morderczy skwar.
Custer City, Heartowie, Derek Carty — wszystko to wydawało się teraz nieprawdziwe jak przyjemny sen, po którym nastąpiło okropne przebudzenie. Drgnął. Koń, który wlókł się nogi, obecnie pobiegło niemal kłusem. Karol spojrzał za siebie przypuszczając, że z tamtej strony zbliża się niebezpieczeństwo. Ale droga nadal była pusta. Wierzchowiec znikał w obłokach kurzu, dążąc...“(5)