„nym o bardzo dużej cząsteczce, zbudowanej z kilku tysięcy cząsteczek cukru prostego — glukozy. Już wówczas zdawano sobie sprawę z tego, że pierwszy produkt fotosyntezy musi być prostszym związkiem chemicznym niż skrobia; sądzono nawet, że musi to być związek prostszy niż cukier.
Hipoteza Bayera. W roku 1870 A. Bayer wysunął hipotezę, że pierwszym produktem fotosyntezy jest aldehyd mrówkowy, którego wzór empiryczny (CHaO) odpowiada Ve cząsteczki glukozy (C6H1206) i zawiera tylko jeden atom węgla; z kondensacji 6 cząsteczek aldechydu mrówkowego miał powstawać cukier prosty, a z niego — skrobia. Aldehyd mrówkowy istotnie ulega polimeryzacji, lecz jej produktem nie jest cukier. Poza tym nikt nie stwierdził występowania aldehydu mrówkowego w tkankach roślinnych, sądzono jednak, że przyczyną tego było zbyt niskie stężenie aldehydu, spowodowane szybką przemianą w cukier.
Nowa koncepcja. Poglądy te uległy zmianie, gdy Cornelius B. van Niel (1931) zauważył, że u bakterii siarkowych, które wiążą dwudenek węgla w warunkach bezdenowych, proces fotosyntezy przebiega według następującego równania
C02+2H2S = fCH80$+HaO+S2
Bakterie te nie wydalają denu, lecz gromadzą siarkę pochodzącą z rozkładu siarkowodoru. Źródłem wodoru do redukcji dwutlenku węgla jest siarkowodór. Van Niel dostrzegł analogię między asymilacją dwudenku węgla u roślin zielonych i bakterii siarkowych wychodząc z założenia, że różnica polega tylko na odmiennym źródle wodoru. U bakterii siarkowych jest nim siarkowodór, u roślin zaś zielonych — woda. Van Niel zaproponował następujący schemat fotosyntezy dla roślin zielonych.“(10)