„Król tymczasem cały wieczór okazywał .względy wyłącznie panu Richelieu. Wziął go nawet ze sobą, pożegnawszy się z małżonką delfina, wracając do Trianon. Stary marszałek drżał z radości.
Kiedy król z księciem i dwoma oficerami wchodził w ciemne aleje przylegające do pałacu, małżonka delfina odprawiła Andreę.
—Musisz czym prędzej napisać o tej dobrej wiadomości
— rzekła — możesz więc już iść, moja kochana.
Za chwilę dziewczyna, poprzedzana przez lokaja z latarnią, przeszła plac stu metrów długości, oddzielający Trianon od oficyn.
Przed nią także przesuwał się pomiędzy liśćmi krzaków cień człowieka, który śledził każde poruszenie dziewczyny płonącym wzrokiem. Był to Gilbert.
Kiedy Andrea wchodziła już na schody ganku, lokaj wrócił do Trianon.
Wówczas Gilbert przemknął się na dziedziniec stajenny 1 po schodach, stromych jak drabina, wdrapał się do swojej izdebki, której okna wychodziły naprzeciw okien mieszkania Andrei.
Widział stąd, jak Andrea zawołała pokojówkę pani de Noailles, która miała swoje mieszkanie w tym samym korytarzu. Ale kiedy pokojówka weszła do pokoju Andrei, firanki zasunęły się jak nieprzenikniona zasłona między pożądliwymi myślami młodzieńca a przedmiotem tych pożądań.“(7)