„Była to młoda dziewczyna jak to potem Wachicki się dowiedział, ze znakomitej warszawskiej szkoły pielęgniarek, tak zwanych „brydżystck — bo szkolę tę podobno nadzorowała czy też założyła Angielka mrs. Bridge. Gdy zamknęła drzwi, Leon zauważył, że nieznacznym ruchem otarła powiekę. Ale zauważył też, i to z nagłą, prawie wrogą przykrością, że ta miła, sympatyczna dziewczyna była zarazem zbudowana niczym zawodowy bokser. Miała męskie bary i bicepsy...
Więc po co by miał o tym wspominać, nie o to zresztą szło.
— Jednym słowem, panie doktorze... chciałbym Właściwie dowiedzieć się trochę szczegółów. Jak się ta choroba zaczęła — spytał.
— Zaczęło się to od bezsenności, proszę pana. Insomnia gravis. — Psychiatra mówiąc, od czasu do czasu zerkał do swych protokołów. — Matka pańska zgłosiła się do mnie już bardzo nią wyczerpana. Leczył ją częstochowski internista nasennikami, których trzeba było zażywać coraz więcej i które w końcu zaczęły działać paradoksalnie. Euforycznie. To się zdarza, że jeżeli się pewien lek przedawkuje, to działanie jego staje się, że tak powiem, odwrotne. Środek uspokajający, przedawkowany i nadużywany, może podniecać. Czy pana interesują aż takie szczegóły“(3)