Tom 2 Odwrót i kontrofensywa s 589 8 map tom 3 Bitwy

„" Tom 2 Odwrót i kontrofensywa, s. 589+ 8 map; tom 3 Bitwy przebojowe i obrona bastionów, s. 584 + 15 map.
3) obliczenia bojowego wysiłku oddziałów armii „Karpaty", później „Małopolska", oraz „Kraków"15 przy pomocy oryginalnej metody sumowania walk miedzy wielkimi jednostkami i oddziałami obu stron.
Szczególnie interesuje nas tu ocena dowodzenia gen. Sosnkowskiego.
W tomie 2 Komentarzy wśród wielu bardzo celnych uwag o działalności, a od 11 września dowodzeniu gen. Sosnkowskiego są dwie, na które należy zwrócić uwagę Czytelnika.
Pierwsza to geneza utworzenia Frontów jako rezultat bankructwa nadmiernie scentralizowanego sposobu dowodzenia marsz. ŚmigłegoRydza w warunkach narzuconego nam przez agresora blitzkrieguls. Bardzo źle się stało, iż dopiero pod wpływem druzgocących ciosów nieprzyjaciela przywracał Naczelny Wódz normalną, stosowaną we wszystkich armiach, strukturę dowodzenia.
Druga to sugestia, że najważniejszym miejscem frontu polskiego stawała się Małopolska Wschodnia. I tam w ocenie płk. Porwita winien był znaleźć się Wódz Naczelny. W Warszawie natomiast winien był pozostać gen. Sosnkowski jako dowódca całości wojska w łuku Wisły Wiemy już, dlaczego tak się nie stało.“(1)