„— Obawiam się, że nie tak często, turkawko.
— Dlaczego — spytała z niezadowoleniem.
— Między innymi dlatego, że nie mam na to pieniędzy.
Uszczypnęła go w ucho.
— Jeśli nie będziesz mial pięciu franków, FouRoux, czy obetniesz sobie ucho i dasz mi je Chciałabym je mieć. Położę je na komodzie i co noc będę
się nim bawiła.
— A czy pozwolisz odkupić je potem, jeśli będę
mial pięć franków
— Och, jaki ty jesteś miły i śmieszny. Chciałabym, żeby i inni mężczyźni byli tacy.
— Czy nie jest ci tu debrze
— Ależ tak. Dobrze mi tutaj i lubię to... tylko ci żuawi.
Odstawiła szklankę i zarzuciła ramiona na szyję Vincenta. Poczuł jej pulchne ciało, poczuł żar małych piersi. Przycisnęła usta do jego ust. Odkrył, jak aksamitne i miękkie ma wargi.
— Przyjdziesz do mnie znów, FouRoux Nie zapomnisz mnie Nie pójdziesz do innej
— Przyjdę, turkawko.
— No, to teraz bawmy się w tatę i mamę. Gdy w pół godziny potem opuścił dom pana Louisa,
paliło go pragnienie. Musiał wypić kilka szklanek zimnej, czystej wody.
Vincent doszedł do wniosku, że im drobniej rozrabia się farbę, tym bardziej nasiąka ona olejem. Ale olej był dla niego jedynie środkiem wiążącym; nie miał nic przeciw temu, aby jego płótna miały wygląd szorstki i surowy. Postanowił nie sprowadzać więcej gotowych farb z Paryża, lecz sporządzać je własnoręcznie. Na zlecenie Thea ojciec Tanguy przysłał mu trzy farby chromowe, malachit, cynober, kobalt i ultramarynę. Vincent rozrabiał je sam w swoim pokoju. Obecnie farby kosztowały go mnie;, a były świeższe i trwalsze.“(4)