„— Czy Wasza Królewska Mość pozwoli, że powrócę do swego domu
— Ależ oczywiście, droga hrabino, możesz robić, co zechcesz. Wiesz przecież o tym. Etykieta dworska nie obowiążuje ciebie. Ale zanim odejdziesz, czy nie masz mi nic do powiedzenia .
— Ja, Wasza Królewska Mość
— O, tak .. ty, hrabino.
— Nie... a w związku z czym
— W związku z tym panem Gilbertem, którego sam widok wywarł na tobie tak ogromne wrażenie.
Andrea zadrżała, ale poprzestała jedynie na zaprzeczeniu ruchem głowy.
— W takim razie nie zatrzymuję cię, droga Andreo... Jesteś wolna...
Królowa uczyniła krok, aby przejść do buduaru sąsiadującego z gabinetem.
Andrea złożyła ceremonialny ukłon, któremu nic nie można było zarzucić, i skierowała się w stronę drzwi.
W chwili gdy drzwi miały się już otworzyć, w korytarzu rozległy się kroki i czyjaś ręka spoczęła na klamce. Jednocześnie dał się słyszeć głos Ludwika XVI, który wydawał rozkazy swemu kamerdynerowi.
— Wasza Królewska Mość! Król! — szepnęła hrabina cofając się. — To Jego Królewska Mość.
— Tak... To król... — odrzekła Maria Antonina. — Czyżbyś się go aż tak bardzo bała, hrabino
— O, Wasza Królewska Mość! — zawołała Andrea. — Nie chcę go widzieć, nie chcę się znaleźć przed nim... przynajmniej nie dziś wieczorem... Gotowa jestem umrzeć ze wstydu!“(6)